Vliegvissen in het Oostvoornse meer

Een vliegvistrip naar het Oostvoornse meer

 
Zaterdagochtend vroeg ging de wekker bij de vliegvissers van Vislust. Niks uitslapen; vandaag was de eerste van twee dagen vissen aan het Oostvoornse meer. Vanuit Twente is het toch ruim twee uur karren, dus laat opstaan gaat van de pure vistijd af en dat kunnen we niet hebben. Ons verzamelpunt is een Van der Valkhotel, waar we kort na elkaar komen binnenvallen. Gauw een dampende kop koffie. Na een paar huishoudelijke mededelingen gaan we dan echt op pad. En na een voorspoedige reis staan we met negen man aan de oever van het Oostvoornse meer.
Het Oostvoornse meer ligt (soms letterlijk)onder de rook van de petrochemische industrie in het Rijnmondgebied. Het staat overigens in de lijst van viswateren bij de Vispas, dus hebben leden van Vislust geen aanvullende vergunning nodig om er te mogen vissen. Met 270 hectare is het een beste bak water. Als je dan weet dat het op sommige plekken tot 40 meter diep is, dan begrijp je ook dat het vinden van de vis geen eenvoudige zaak is. En als ik vis zeg, dan bedoel ik forel; sinds jaren zet men bruine forel en regenboogforel uit. In het brakke en voedselrijke water groeien de uitzettertjes binnen enkele jaren uit tot vechtersbazen van formaat. Ook als je 24/00 lijn gebruikt, kun je je geen fouten veroorloven, zo zou al snel blijken.
Het weer was mild en licht bewolkt toen we de eerste worpen maakten. De meesten visten wadend en een enkeling had zijn belly-boot meegebracht. Al wadend kon je net de dammetjes bereiken, die op enkele tientallen meters van de oever zijn aangebracht. Aan de overzijde van de dammetjes kun je zogezegd rechtop staand drinken; daar is als je verder wilt de belly-boot dus de aangewezen weg. Soms bevinden zich ook op de ondiepe gedeelten voor de dammetjes de nodige forellen, maar dit keer niet; we moesten ons focussen op het diepe water.
Gevist werd er met diverse soorten streamertjes , nymfen en imitaties van garnaaltjes. Al dan niet verzwaard. Haakgrootte van 12 tot 6, dus ook zeer verschillend. En achteraf sprong geen van de gebruikte “vliegen” er duidelijk uit wat resultaat betreft. De forel is dus niet echt kieskeurig. Maar evenmin heel gretig. Zoals zo vaak was de visserij taai; je vangt beslist niet elk kwartier een dikke forel. Maar als de aanbeet dan uiteindelijk komt, wordt je altijd weer verrast door de snelheid en de kracht van de vis. Voordat je kunt reageren, sta je met een kromme hengel of met een afgebroken snoer. Dat laatste overkomt je vooral als je de hengel bij het binnen strippen van de vlieg zodanig vasthoudt, dat hengel en lijn in elkaars verlengde staan in plaats van onder een hoek; de hengel kan de harde klap van de aanbeet dan niet opvangen. Pats!
Rond de middag zijn de eerste forellen al gevangen en verspeeld, waaronder ook hele mooie. Vol goede moed beginnen we aan de middagsessie. Aan het Oostvoornse meer ben je zelden alleen; ook dit keer moesten we de ruimte delen met wandelaars met en zonder honden, duikers en windsurfers. Leven en laten leven is hier het devies. Dat geldt overigens ook voor de forellen; uitsluitend catch and release!
Een mens is nooit te oud om te leren. Dat is genoegzaam bekend. Ook dit weekend gaf weer ruime gelegenheid om de kennis uit te breiden en aan te scherpen. Zo hebben we geleerd dat je de belly-boot bij windkracht vier niet los moet laten als je er nog niet inzit. Tenzij je zin hebt er achteraan te rennen natuurlijk. Met flippers aan je voeten. ….Daarnaast weten we nu dat ook een goed waadpak niet geheel waterdicht is; aan de bovenzijde is bewust een ruime opening aangebracht, die niet alleen toegang biedt aan het onderlichaam van de eigenaar, maar vanaf een zekere waterdiepte ook aan meer……in dit geval het Oostvoornse meer.
’s Avonds bij het eten kan nog niet iedereen een vangst melden, maar het vertrouwen in de goede afloop is onveranderd aanwezig. De mensen van het motel hebben onze fanatieke blik waarschijnlijk aangezien voor holle ogen want de hoeveelheid voedsel, die ze aansleepten, was genoeg voor een heel weeshuis. En toen kwam het toetje nog. Burp! De laatste uren van de dag hebben we noodgedwongen gevist met de broeksknoop open. In de schemering werden nog enkele forellen geland, terwijl duizend gekleurde lichtjes van de industrie op de achtergrond voor een onwerkelijke sfeer zorgden. Toch wel bijzonder.
Het motel beschikt over een gezellige bar dus het was die avond al gauw bar gezellig. Maar na een paar biertjes begonnen de eerste bolletjes al te knikken. Een dag in de buitenlucht wordt meestal gevolgd door een goede nachtrust. Maar eerst moest er nog een technisch probleempje opgelost worden; bij een van de bedden was een zwenkwieltje afgeknapt, waardoor één hoek van het bed niet langer ondersteund werd. Dat slaapt nogal wiebelig. Op zoek naar een klos, die er voor nood ondergelegd kon worden, vond iemand in een lade een exemplaar van het Nieuwe Testament. Precies dik genoeg. Zo kwam het evangelie weer eens van pas.
Na een voedzaam ontbijt kropen we weer in de waadpakken. Het was bewolkt. De wind maakte het werpen wel wat lastig, maar stug doorvissen werd ook deze ochtend beloond. Links en rechts werden weer wat vissen gevangen, zodat zo langzamerhand nagenoeg iedereen wel een paar kerfjes in het handvat van zijn hengel had. Er verschijnen met enige regelmaat verhalen op het internet, die het vliegvissen op het Oostvoornse meer afschilderen als een extreem moeilijke tak van sport. Neem deze verhalen met een korrel zout. Ongetwijfeld zullen doorgewinterde vliegvissers, die veel ervaring hebben opgedaan op dit water, vaak betere resultaten boeken dan beginners. Maar dit weekend hebben juist de minst ervaren deelnemers laten zien, dat wie met de juiste instelling aan het water verschijnt een goede kans maakt op een kromme hengel.
Vliegvissen is een actieve bezigheid. In de loop van een weekend vissen kan vermoeidheid een rol gaan spelen. Lichaam en geest beginnen te protesteren. Langzaam maar zeker worden de worpen minder accuraat. De scherpte gaat er af. Dan wordt het tijd er een punt achter te zetten. En dat deden we. In de loop van de middag pakten we alles weer in en reden huiswaarts. Onderweg nog een laatste gezamenlijke kop koffie. Handen schudden. Klaar.
Namens de commissie vliegvissen

Erik Hakkert
September 2013